De harde werkelijkheid, onderzoekservaringen en trippen in het weekeinde

Hanneke, Ali, Marilyn, ma en pa: bedankt voor de verjaardagskaart, ze hebben de Zama Lodge bereikt! Deze 3e blog is veel te laat; de afgelopen anderhalve maand waren vrij intens en hielden mij af van de veeleisende taak van het schrijven van een blog in 2 talen. Maar nu dan toch, vanuit de Chennai-Thiruvananthapuram Express richting Varkala, terwijl een dikke Indische jongen toekijkt, blog numero 3!

Vandaag vond ik een lijk op straat. Hij lag in een onlogische pose op de stoep op één van de drukste punten van Chennai, tegenover het centraal station. Een man van nog geen 40; de mond een beetje open, vliegen op zijn gezicht, de ogen leeg. De vliegen leken aan te geven dat hij daar al een tijdje levenloos lag; honderden Chennaiker moeten hem al zijn gepasseerd. Ik heb zijn hartslag nog gecheckt, maar het leek bij voorbaat zinloos. Aangezien het politiebureau nog geen 100 meter verderop is gesitueerd (het ziekenhuis ook trouwens), heb ik er maar wat agenten bij gehaald. Deze zouden er uiteindelijk zorg voor dragen dat de overledene weg werd gevoerd. Een fatale zonnesteek, een overdosis drugs, een overdosis alcohol, een overdosis uitlaatgassen of wellicht een combinatie van die 4: waarschijnlijk zal niemand het ooit weten en niemand zal het kunnen schelen. Een onbeduidend leven, een geruisloos heengaan; de harde werkelijkheid.

Het echte veldwerk voor mijn onderzoek ging half maart eindelijk van start! Ik heb daarvoor 2 tripjes gemaakt: 1 naar de hoofdstad van Kerala, Thiruvananthapuram, en 1 naar het zuiden van Tamil Nadu, rond Thirupattur en Pudakottai. De eerste trip was vrij rampzalig, de tweede behoorlijk succesvol. Wat ging er mis op trip 1?

Ten eerste kwamen er nauwelijks return migrants opdagen. Ik wilde mijn questionnaires met zoveel mogelijk van hen afnemen, maar in 3 pogingen kwamen er niet meer dan 3 opdagen. Op dag 4 werd ik dan eindelijk in contact gebracht met een grote groep, maar ook deze ontmoeting liep uit op een fiasco; de migrants bleken niet in staat om de questionnaires zelf op bevredigende wijze in te vullen; ze overlegden met elkaar, sloegen vragen over, vulden vragen in die ze juist niet moesten beantwoorden , gaven dubbele antwoorden, etc. Daar bovenop bleek na analyse dat meer dan de helft helemaal niet binnen mijn research scope paste. Dat wil zeggen: ik heb laaggeschoolde return migrants nodig die in de bouwsector hebben gewerkt in de Golf, Singapore en Maleisie en niet langer dan 5 jaar terug zijn in India. Maar bij de genoemde sessie waren mensen aanwezig die nooit in de construction sector hadden gewerkt of al meer dan 10 jaar terug waren in India. Een man was teruggekomen in mijn geboortejaar.

Geleerd hebbende van deze ervaring deed ik er alles aan om dit soort toestanden te voorkomen tijdens mijn trip in het zuiden van Tamil Nadu. Echter, voor de opkomst van de return migrants ben ik grotendeels afhankelijk van de vakbonden die de sessies voor mij regelen. En ook in Thirupattur kwam er in eerste instantie welgeteld 1 persoon opdagen, voornamelijk omdat er in die dagen net een koe-vang festival plaatsvond waar de wijde omgeving van Thirupattur aantrok. Dit was en is echter misschien ook de redding van mijn onderzoek. Ik besloot om deze migrant 1 op 1 te interviewen, starring Kohila als interviewer/vertaler/interpretator. Na dit interview realiseerde ik dat dit de enige manier is om betrouwbare data van de migranten te verkrijgen. Bovenop deze eureka-ervaring boden de lokale vakbondslieden aan om in de avond en vroege ochtend de return migrants thuis op te zoeken en daar de questionnaires af te nemen. Met zijn 3'en op de motor op return migrant-jacht brachten mij mijn mooiste onderzoeksmomenten en leverde nog betrouwbare data op ook.

Dit kunstje ga ik nu dus ook tijdens de andere veldtripjes uitvoeren en ik heb besloten om 1 maand extra te nemen om het allemaal gedaan te krijgen. Op deze manier zou ik er in moeten kunnen slagen om een succesvol onderzoek af te leveren en dat is uiteindelijk het belangrijkste doel van deze trip. Maar er blijft genoeg tijd voor vrije tijd en weekendtripjes en die heb ik dan ook weer voldoende gemaakt:

Bengaluru (13/3 – 14/3)

Medepassagier: Ashkan (zie blog 2) en kameraden.

Bengaluru is India's 5e stad en ongeveer net zo groot als Chennai. Het is de hoofdstad van de staat Karnataka en heeft een iets progressievere cultuur dan Chennai en de rest van Tamil Nadu. IT is ook hier big business en Bengaluru is dan ook 1 van de rijkere en meest moderne steden van India. Ik ben hier voornamelijk om Ashkan op te zoeken in een buitenwijk van Bengaluru, Boopsendra. in het appartement van 2 van zijn Iraanse vrienden: Sherock en Bitez. Het werd een waar Perzisch weekend met fantastisch Iraans eten bereid door Bitez en een geweldig muzikaal feestje op zaterdagavond met de Iraanse vriendengroep van Sherock en Bitez en vele Perzische instrumenten, aangevuld door gezelschap uit Nigeria, Uganda en India. Ashkan, Sherock en Bitez: bedankt!

Puducherry (02/4 – 04/4)

Medepassagier: Rudolfs, Let: probeert tegelijkertijd te studeren en te reizen en faalt daar natuurlijk vreselijk in. Ziet eruit als een woeste viking, maar is in werkelijkheid de goedheid zelve. Toen ik in Zama Lodge onaangekondigd op zijn deur klopte en zei: 'Rudy, we're going to Puducherry', zei hij: 'Ok', en pakte zijn spullen.

Puducherry is een voormalig Franse kolonie en dit is te merken ook. Blanken zijn hier niet schaars, en Fransen al helemaal niet. Behalve de Frans aandoende sfeer in sommige delen van het stadje en het goede eten is er niet veel te doen, maar 8 km verderop vind men Auroville: een verzameling van kleine internationale gemeenschappen die ten doel hebben menselijke eenheid te bevorderen en voorbij de culturele verschillen te leven. Daarnaast kunnen de bewoners hier mediteren in een soort van gigantische gouden golfbal, de Matramandir, om zijn of haar goddelijke zelf te vinden. Samen met 4 Duitse meisjes bezoeken we het bezoekerscentrum en Rudolfs overweegt zich aan te melden, maar voor deze 'down to earth' Nederlander is het allemaal wat te spiritueel en hippie-achtig.

Rameswaran (09/4 – 12/4)

Medepassagier: Mathieu, Fransman, Couchsurfer, werkt als koper voor een Frans bedrijf genaamd Coverteam in Chennai. Ondernemend en eigenzinnig. Heeft een hekel aan ex-pats, reizigers die pretenderen in een land te zijn geweest als ze daar alleen op het strand hebben gelegen en 80 % van de Tamils.

Rameswaran ligt op een eiland in het uiterste zuid-oosten van India en wordt met het vaste land verbonden met een gigantische trein- en autobrug. Deze bruggen zijn waarschijnlijk voornamelijk aangelegd om Hindu's gemakkelijk toegang te geven tot deze superheilige plek en de fameuze Ramanatha Swamy tempel te kunnen bezoeken. Daarmee is Rameswaran een waar bedevaartsoord. Ook Mathieu en ik bezoeken de tempel, met o.a. in het midden een gigantisch standbeeld van een koe en heilig water uit de Ganges dat over de hoofden van de bedevaartsgangers wordt gegooid. Wij hebben echter wel genoeg tempels gezien sinds ons verblijf in Zuid-India en begeven ons in de middag per bus naar Dhanuskodi, het einde van de bewoonde Indische wereld en 4 km van de meest zuid-oostelijke punt van India. Na een fikse strandwandeling die achteraf ten minste 8 km blijkt te zijn (en die we misschien toch beter per jeep hadden kunnen afleggen) bereiken we de punt en nemen we een welverdiende duik in de Baai van Bengalen, die hier niet lijkt te snappen welke kant op te moeten stromen. Hier heerst een eind-van-de-wereld-gevoel, hoewel we in werkelijkheid toch slechts 33 km van Sri Lanka zijn verwijderd.

Inmiddels ben ik in Varkala gearriveerd en dankzij de Nederlandse reisleider Micha Roos die ik in Mammalapuram heb ontmoet ben ik hier gesettled op een fantastische plek. Voor mensen die er over denken georganiseerd door India te reizen, zoek niet langer: www.indianrosetours.com. Deze man weet alles van India en zal je trip gegarandeerd tot een succes maken.

Groeten!

Auke


Rough reality, research experiences and tripping in the weekends

This 3rd blog is way too late; the past 1 ½ month have been quite intense and have hold me back from the demanding task of writing a blog in 2 languages. But now, from the Chennai-Thiruvananthapuram Express, while a fat Indian fellow is watching me writing, blog numero 3!

Today I found a corpse on the street. He was lying in an unlogical pose on the pavement at one of the busiest spots of Chennai, opposite the central railway station. A man not yet in his fourties; the mouth a little opened, flies on his face, the eyes empty. The flies seemed to indicate that he had been lying there for quite a while; hundreds of Chennaiker must have passed him already. I checked his heartbeat, but it seemed senseless in advance. Since the police office is only 100 meters away from that place (as well as the hospital by the way), I warned some officers. Eventually they were going to make sure that the body would be dragged away. A fatal sunstroke, an overdose of drugs, an overdose of alcohol, an overdose of exhaust fumes, or perhaps a combination of these 4: probably nobody will ever know and nobody will care. An insignificant life, a surreptitious depart: the rough reality.

Half March the real fieldwork finally started! I have made 2 fieldtrips: 1 to the capital of Kerala, Thiruvananthapuram, and 1 to the South of Tamil Nadu, around Thirupattur and Pudakottai. The first trip was quite disastrous, the second pretty successful. What went wrong on trip 1?

First of all, hardly any return migrant showed up. I wanted to conduct my questionnaires with as many of them as possible, but in 3 attempts not more than 3 migrants showed their face. On the 4th day then I was finally brought together with a big group of around 30 people, but also this meeting turned out to be a fiasco; the migrants were not capable of filling in the questionnaire themselves. They discussed the answers among each others, skipped questions, answered questions they were not supposed to answer, gave double answers, etc. On top of that, after analysis of the data, it turned out that more than half of the people that showed up did not fit into my research scope; some of them never worked in the construction sector while abroad, or they had already been back in India for more than 5 years. One of the respondents had come back to India in the year I was born.

Having learned from this experience, I made sure that for my next trip these kind of situations would not happen again. However, if people do not show up, they do not show up, and also in Thirupattur initially this was the case; this time mainly because the whole of Thirupattur and its surroundings were pulled to a crazy cow-catching festival that took place precisely on my fieldwork days. So also in Thirupattur initially exactly 1 person showed up. But perhaps this was and is the rescue of my research. I decided to interview this migrant face-to-face, starring Kohila as interviewer/translator/interpreter. After the interview I realised this is the only way to get reliable data from the migrants. On top of this eureka-experience the local union affiliates offered me to go into the villages in the evening and early morning to visit the return migrants in their homes and conduct the questionnaires there. With 3 of us on a moto on a hunt to return migrants has brought me my most beautiful research moments so far and provided me with the reliable data I needed.

So I'll perform this trick during the rest of the fieldtrips and I have decided to take 1 month extra to get it all done. In this way I must be able to deliver a successful research and eventually that is the main purpose of this trip. However, there remains enough time for leisure time and weekendtrips:

Bengaluru (13/3 – 14/3)

Fellow passenger Ashkan (zie blog 2) and comrades.

Bengaluru is India's 5th city and about as big as Chennai. It is the capital of Karnataka and is a little bit more progressive than Chennai and the rest of Tamil Nadu. IT is big business here and this helps to make Bengaluru one of the richer and more modern cities of India. The main reason I'm here is to visit Ashkan in Boopsendra in the fringe of the city in the appartment of his 2 Iranian friends: Sherock and Bitez. It became a true Persian weekend with awesome Iranian food prepared by Bitez and a great music party on saturday night with the group of friends of Sherock and Bitez and many Persian instruments, mixed with cool company from Nigeria, Uganda and India. Ashkan, Sherock and Bitez: Thanks!

Puducherry (02/4 – 04/4)

Fellow passenger: Rudolfs, Latvian: tries to study and travel at the same time and fails miserably of course. Looks like a wild viking, but is in reality Goodness itself. When I knocked on his door in Zama Lodge unannounced and said: 'Rudy, we're going to Puducherry', he answered: 'Ok', and grabbed his bag.

Puducherry is a former French colony and this can be noticed quite easily. Whites are everywhere, and then especially the crazy Frenchies. Except of the French vibe in some parts of the city and the good food there's not a lot to do, but 8 kms northwards one can find Auroville: a collection of little international communities which are supposed to support human unity and go beyond all cultural differences. Next to that one can meditate here in some sort of gigantic golden gulf ball, the Matramandir, to find one's divine self. Together with 4 German girls we went to the visitor's center and Rudolfs considers to stay here for a week of 2, but for this down to earth Dutchman it is a little bit to spiritual and hippie-like.

Rameswaran (09/4 – 12/4)

Fellow passenger: Mathieu, crazy Frenchy, Couchsurfer, works as a buyer for a French company called Coverteam in Chennai. Enterprising and obstinate. Hates ex-pats, travelers who pretend to have been to a country while they have only lied on the beach and 80% of the Tamils AND French.

Rameswaran is situated on an isle in the utmost south-eastern part of India and is connected to India's interior by a gigantic train- and car bridge. These bridges are probably mainly constructed to facilitate the pilgrimage of Hindu's to this superholy place and their visit to the famous Ramanatha Swamy Temple. This makes Rameswaran a true pilgrim destination. Also Mathieu and I pay the temple a visit, with inside e.g. a massive statue of a cow and holy water from the Ganges that is poured over the heads of the pilgrims. However, we have seen enough temples since we've been in South-India and decide to take a bus to Dhanuskodi, the end of the inhabited Indian world and 4 km of the most south-eastern point of India. After a tough beach walk which turned out to be 8 kms (and which we might better have done by jeep in hindsight) we reach our destination and take a well-deserved dive into the Bay of Bengal, which doesn't seem to know in which direction to flow at this place. There's an end-of-the-world feel here, although Sri Lanka is only 33 km to the east.

In the meantime I have arrived in Varkala and thanks to the Dutch tour leader Micha Roos whom I met in Mammalapuram I am settled in an amazing place. For people who think about taking an organized trip to South-India, search no longer: www.indianrosetours.com. This man knows everything about India and it is a guarantee he'll make your trip a success.

Greetings!

Auke

Transgenderisten en Swastika's

Terwijl de dagen warmer worden en de nachten zwoeler, een nieuw verhaal vanuit het subcontinent met 1,2 miljoen koeien en 1,2 miljard mensen: India.

Bedankt voor alle mailtjes en reacties! Dat geeft de burger moet, voor…

Het onderzoek! Het lijkt goed te gaan. Hoewel het belangrijkste gedeelte nog moet komen (de ontmoetingen met de return migrants) heb ik een goed gevoel over de vooruitgang die ik boek en is de belangrijkste component voor het uitvoeren van mijn onderzoek zo goed als af: de questionnaire (cq vragenlijst voor de return migrants). Professor Bernard d’Sami, expert op het gebied van Indiase migratie, zal nog suggesties voor verbeteringen doen en aanstaande zondag zal ik hem voor het eerst uittesten tijdens de Pilot-study in Kalpakkam: het proefonderzoek. Daarna kan het echte werk van start gaan gedurende verschillende fieldtrips in 3 staten in Zuid-India. Genoeg saai  gezwaffel over mijn onderzoek (maar toch belangrijk om te vermelden aangezien dit de reden is waarom ik hier ben): over naar weekendtrips, mijn sociale leven en interessante fenomenen.

Om met dat laatste te beginnen: tot 2 keer toe nu zijn Kohila (zie vorige bericht) en ik op kantoor bezocht door 1 of meerdere transgenderisten (in de meeste gevallen mensen die door het leven gaan als iemand van het andere geslacht. Transsexuelen vallen binnen de groep van transgenderisten, maar in India zullen de meeste transgenderisten zich alleen kleden en gedragen als iemand van het andere geslacht en niet medische maatregelen ondernemen). In eigen land zou ik hier niet per se raar van staan te kijken, maar in India had ik het niet verwacht, zeker niet in de conservatieve staat Tamil Nadu. In feite worden ze ook in de meeste gevallen door hun familie verworpen, maar de maatschappij als geheel heeft ze als aparte groep min of meer geaccepteerd. Dit is des te vreemder wanneer je bedenkt dat ze het grootste gedeelte van de tijd actief zijn in de sex-industrie, maar daarnaast al bedelend hun brood verdienen. Dit bedelen gebeurt niet op een vrijblijvende manier: waar een ‘normale’ bedelaar het over het algemeen accepteert wanneer deze niets wordt gegeven, zullen de Indische transgenderisten in de regel aggressief worden en stennis schoppen, aldus Kohila. Nog opmerkelijker wordt het als je hun positie vergelijkt met die van homo’s en lesbiennes: tegenover die laatste groepen bestaat in Tamil Nadu volgens Kohila (zelf ook geschokt wanneer ik haar vertel over ons homo-huwelijk) een zero-tolerance cultuur.

Ook interessant is de voor ons dubieuze omgang met het nazisme en zijn symbolen. Zo loop ik overal waar ik reis hakenkruizen tegen het lijf. Deze hebben hier vanzelfsprekend een geheel andere betekenis en zijn het Hindu-symbool voor welvaart en geluk. Tegelijkertijd heeft het symbool dat wij kennen als de Jodenster hier de betekenis van de vereninging van het mannelijke en het vrouwelijke. Zo kon het dat ik in de gouden temple van Sripudam tegelijkertijd hakenkruizen op de pilaren zag en mozaieken van de israelische vlag op de geplaveide vloer. Maar daar blijft het niet bij. Het slot van mijn kamerdeur is geleverd door het bedrijf Hitlerstar en vandaag kwam ik tot 2 keer toe Mein Kampf tegen in boekenkraampjes in een bazaar. Overigens werd er in de bus van Tiruvannamalai naar Chennai net zo hard reclame gemaakt voor Stalinistische literatuur en zag ik zijn portret afgebeeld in het paleis van Mysore. De Indiers waren natuurlijk maar in beperkte mate betrokken bij deze geschiedkundige gruwelen en voor hen lijken ze dan ook veel minder controversieel te zijn.

Ik heb 2 weekendtripjes gemaakt! Een ervan was min of meer een tempeltour langs de steden Kanchipuram, Vellore, Sripudam en Tiruvannamalai; Hindoeisme heerst hier en dat is duidelijk te merken in het straatbeeld en de toeristische trekpleisters: overal vind je tempels en de ene is nog indrukwekkender dan de ander. Vooral de tempel van Sripudam is zeer vermeldenswaardig: Indiers zijn dol op goud, en aangezien deze tempel volledig van dit materiaal is gemaakt waren er velen die het op een rennen zetten toen de poorten voor bezoekers om 8 uur ‘s ochtends opengingen om zich te vergapen aan het goud.

Het andere weekendtripje was afgelopen weekend naar Mysore, met mijn medepassagier:

Stephen Wils, Duitser, studiegenoot, doet research naar fabrieksarbeiders in de textielindustrie in Tiruppur, Tamil Nadu. Erg relaxed en dankbaar voor dit voor hem welkome uitstapje. Wist na 2 weken India niet wat een Rikshaw was. Makkelijke reisgenoot!

Na een koude nacht in de Keravi express ontmoet ik Stephen op het treinstation van Mysore. In en rond deze stad van ongeveer 800.000 inwoners hebben we het prachtige Maharaja’s paleis bezocht, een bezoek gebracht aan een verlichte fonteinentuin die vaak als achtergrond wordt gebruikt voor Bollywoodfilms en onze voeten verbrand in het afgelegen tempelcomplex van Somnathpur.

Tenslotte heeft mijn sociale leven hier zich onverwacht ook als een razende ontwikkelt, met name door mijn verhuizing naar de Zama Lodge (zamalodge.com) op 5 minuten loopafstand van kantoor. Welke bonte verzameling van individuen heb ik hier (o.a.) ontmoet?

Medepassagiers:

Niall, 29 jaar, Ier. Na zonder zijn diploma van school af te zijn gegaan verschillende shitty jobs all around the world gedaan, waaronder fietstaxi in Amsterdam. Zit voor het eerst sinds 12 jaar weer in de schoolbanken voor een filmopleiding hier in Chennai.

Ashkan, Iranier, 23. Musicus, meester in het bespelen van de seh-tar. Is alleen in Chennai om zijn diploma op te halen (dat kan in een superbureaucratie als India lang duren). Gangmaker in deze Lodge.

Neshie en Abhishan, Nepali’s, maar vrijwel hele leven woonachtig geweest in Singapore. Doodsbang voor de transgenderisten. Zonen van zogenaamde Gurkha’s: extreem harde, strikte, moedige, professionele beveilingsbeambten van bijvoorbeeld VIP’s, belangrijke gebouwen of evenementen. De striktheid van hun vaders heeft bij deze gasten alleen maar geleid to rebellie.

Een gezellige boel dus, waar ik me de komende maanden wel zal vermaken. Poyittu Varukiren!

Transgenders and Swastika’s

While the days become warmer and the nights more sweltering, a new story from the subcontinent with 1.2 million cows and 1.2 billion people: India.

Thanks for all the messages and responses. That’s inspiring for…

The research! It seems to turn out well. Although the main parts are yet to come (the meetings with the return migrants) I have a good feeling about the progress I make and the most important component for the execution of my research is almost finished: the questionnaire. Professor Bernard d’Sami, expert on Indian overseas migration, will provide suggestions for improvements and this Sunday I will pretest it during the Pilot-study in Kalpakkam. After that the real work can begin during several fieldtrips in 3 states in South-India. Alright, enough gibberish about my research (but worth to mention of course since it’s the main reason why I came here): let’s talk about weekend-trips, my social life and interesting phenomena.

To begin with the last one: twice now me and Kohila have been visited in our office by 1 or more transgenders. In my own country I wouldn’t find this that remarkable, but in India I didn’t really expect it, especially not in the conservative state of Tamil Nadu. In fact they are in most cases rejected by their families, but society as a whole has more or less accepted them as a group. This is even weirder when you imagine that most of the time they are active in the sex-industry, but moreover they deserve their money with begging. This is not begging in a soft way: where a “normal” beggar generally will accept that someone is not willing to give anything, the Indian transgenders will often get aggressive and rebel, as Kohila told me. To me it gets even more strange when one compares the positions of transgenders to that of gays and lesbians: for these two groups, according to Kohila (herself also shocked when I tell her about Dutch gay-marriages), exists a culture of zero-tolerance.

Also interesting is the for us dubious handling of Nazism and its symbols. For example, everywhere I walk I run into swastika’s. Of course they have a totally different meaning here, being the Hindu-symbol for wealth and good fortune. At the same time the symbol we know of  as the Jewish star of David the meaning of the union of male and female. In the golden temple of Sripudam this leads to the combination of swastika’s on the pillars and mosaics of the Israelian flag on the floor. But that’s not all. The locker of my room is provided by a company called Hitler-star and today I ran into Mein Kampf twice in little bookstands in one of Chennai’s bazaars. Apart from that, in the bus from Tiruvannamalai to Chennai someone got into the bus to advertise for Stalinist literature and his portrait can be found in Maharajah’s palace in Mysore. The Indians were of course only meagerly involved in both historical atrocities and for them they seem accordingly much less controversial.

I made 2 weekendtrips! One of them was more or less a temple tour through the cities of Kanchipuram, Vellore, Sripudam and Tiruvannamalai; Hindoeism reigns here and that’s very noticeable in the outside sceneries and the tourist attractions: you’ll find temples everywhere and they are all very impressive to see. Especially the temple of Sripudam is worth mentioning: Indians love gold, and since this temple is entirely made of this material many of them took a run when the gates for visitors opened at 8 o’clock in the morning to dive themselves into the golden beauty.

I made the other trip last weekend to the city of Mysore, with my fellow passenger:

Stephen Wils, German, fellow IDS-student, carries out research to factory workers in the garment industry in Tiruppur, Tamil Nadu. Very relaxed and very grateful to make this well-deserved trip. Didn’t know what a Rickshaw was after 2 weeks India. Easy-going travel mate!

After a cold night in the Keravi Express I meet Stephen on the train station of Mysore. In and around this city with about 800.000 inhabitants we visited the beautiful Maharaja’s Palace, went to an illuminated fountain garden which is often used as background scenery of Bollywood movies and burnt our feet in the remote temple complex of Somnathpur.

Finally, also my social life unexpectedly has developed in an extraordinary pace, mainly due to my moving into the Zama Lodge (zamalodge.com) which is only 5 minutes walking from my office. Which diverse collection of individuals did I (among others) encounter here?

Fellow Passengers:

Niall, 29 years old, Irish. Did several shitty jobs all around the world after leaving secondary school without a diploma, among others riding a cycle taxi in Amsterdam. For the first time in 12 years back in the school benches for a film-studies here in Chennai.

Ashkan, Iranian, 23. Musician, master of the seh-tar. Came only to Chennai to collect his certificate (which can take a loooong time in superbureaucratic India). Atmosphere creator in this Lodge.

Neshie and Abhishan, Nepali’s, but lived almost all their lives in Singapore. Terrified of transgenders. Sons of so-called Gurkha’s: extremely tough, strict, brave, professional guard forces of e.g. VIP’s, key installations or important events. The strictness of their fathers only created rebellion with these lads.

Thus, many cool companions with whom I definitely will enjoy myself the next couple of months. Poyittu Varukiren!

 

In het land van de Tamils; In the land of the Tamils

Wanneer ik de Arrivals uitgang van Anna International Airport verlaat zoek ik schichtig naar een kleine Indiër van rond de 50 met donkergrijs haar. Achter dranghekken staan de gebruikelijke mensen met bordjes te wachten op hun gast, maar mijn gastheer geen bordje hebben; hij weet wie hij zal ontvangen. We herkennen elkaar vrijwel tegelijkertijd. Hij seint dat ik de gehele rij met bordjeshouders voorbij moet lopen, zodat we elkaar daarachter de hand kunnen schudden. Hartelijker dan ik verwacht begroet hij mij, om vervolgens mijn rechterhand te pakken en mij naar de autorickshaws te begeleiden. Na een korte onderhandeling met de chauffeur tillen we mijn koffer en onszelf het voertuig in en begeven we ons in het hilarische verkeer; wederom spreidt zich een nieuwe wereld voor mij uit. Ik ben in Chennai, Tamil Nadu; India.

Jaja, een mooi stukje proza! Maar wat kwam ik hier nu eigenlijk doen? Net als tijdens mijn periode in Ghana zal ik proberen onderzoek te doen, ditmaal naar teruggekeerde migranten (vanaf nu: return migrants) die in de bouwsector in de Golf-regio, Maleisië en Singapore hebben gewerkt. Deze laatste 2 landen zijn er deze week bijgekomen, toen me duidelijk werd gemaakt dat de meeste return migrants in de staat Tamil Nadu daar hebben gewerkt en dus niet in de Golf. De return migrants hebben vaak in abominabele leef- en arbeidsomstandigheden verkeerd en dit heeft in veel gevallen zijn weerslag op de terugkeer in de Indische maatschappij. De focus van mijn onderzoek ligt op de reïntegratie van deze return migrants in de Indische maatschappij en de rol die vakbonden en andere organisaties kunnen spelen in het behartigen van hun belangen. Echter, het is nog niet zeker of deze migranten daadwerkelijk proberen te reïntegreren of dat ze een volgende emigratiepoging zullen (proberen te) ondernemen. Ik doe dit alles in opdracht van en samenwerking met de Building- and Woodworkers International (BWI), een zogenaamde Global Union Federation (mondiale vakbeweging) voor mensen in de bouw, bosbouw en aanverwante beroepsgroepen.

Met wie ben ik hier dan?

Medepassagiers:

-        Gopal Reddy: De Indier die het namens de BWI allemaal mogelijk maakt voor mij. Toen ik hem in Lille ontmoette kwam hij wat stug over, maar dit moet schijn geweest zijn. Wil alles voor me regelen en doet dat dan ook. Lijdt onder een ernstige smoghoest. Topgastheer.

-        Kohila Senbagam: assistente van mijn nieuwe collega's; tevens benoemd tot mijn persoonlijke assistente. Heb besloten om zoveel mogelijk samen te werken in plaats van haar te neo-kolonialiseren. Afgestudeerd in de richting Social Work. Lacht lief en antwoordt met een Hengeloos' “oo” als ik wat zeg. Gaat mijn schriftelijke enquêtes in Tamil vertalen.

-        Nagarajan: secretratis van het kantoor; klein, mollig en zeer goedlachs (met zo'n hoge lach). Lacht ook als ik helemaal niet grappig probeer te zijn. Doet eigenlijk niet veel anders dan telefoneren en lachen. Prettige collega!

Het onderzoek is vrijwel direct van start gegaan en ik zit aardig volgeboekt tot aan het einde van mijn stageperiode. Als het allemaal doorgaat (dat blijft toch altijd een beetje afwachten) zal ik onder andere een bezoek brengen aan de lokale afdeling van de International Labour Organization (ILO, organisatie van de VN) en tripjes maken naar andere staten in Zuid-India (Kerala, Andhra Pradesh) om daar enquêtes onder return migrants af te nemen en daarnaast diepgaander interviews met hen te houden.

Verder heb ik op avond 1 direct een bruiloft bezocht van kennissen van Gopal (veel muziek, eten en mooie kleding), ben ik zondag naar Marina Beach geweest en was ik gisteren op bezoek bij Gopal thuis, alwaar ik nader kennis heb gemaakt met het Hindoeïsme en zijn goden. Vandaag ben ik van guesthouse veranderd en nu zit ik dichter bij het centrum en tevens op 2 minuten loopafstand van ons kantoor. Voor de mensen die mij dringend nodig hebben: mijn Indische nummer is +91 956 607 41 82.

Poyittu Varukiren!

 

When I leave the Arrivals exit of Anna International Airport I keep my eyes open for a little Indian man, about 50 years old, with dark-grey hair and a stern face. Behind fences the usual people with nameplates are waiting for their guests, but my host won't have a plate; he knows who he'll receive. We recognize each other almost immediately. He gestures that I have to surpass the whole line of people with nameplates, so we can greet each other behind it. He welcomes me heartily, after which he takes my right hand to guide me to the auto rickshaws. After a short negotiation with the driver we lift my suitcase and ourselves into the vehicle and enter the hilarious traffic. Once more a new world opens up in front of me. I am in Chennai, Tamil Nadu; India.

A nice little piece of prose! But for what reason did I came here? Just like during my period in Ghana in 2008, I will try to do research, this time to return migrants who have been working in construction in the Gulf Region, Malaysia and Singapore. These last two countries were added this week, when it became clear to me that most return migrants in the state of Tamil Nadu have been working there instead of in the Gulf. The return migrants often have find themselves in abominable living- and working conditions and this will in many cases have its impact on the repatriation into Indian society. The focus of my research will be on the reintegration of these return migrants and the role trade unions and other civil society groups can play in addressing their needs. However, it is not sure whether the migrants actually try to reintegrate or whether they try to undertake a new emigration mission. This will all be conducted on behalf of and in cooperation with the Building- and Woodworkers International (BWI), a Global Union Federation (GUF) for workers in construction, forestry and related professions.

With whom am I here then?

Fellow passengers::

-        Gopal Reddy: The Indian BWI-affiliate in Chennai who makes it all possible for me here in this city. Wants to arrange everything for me and acts accordingly. Suffers from a severe smog-cough. Fantastic host.

-        Kobila Senbagam: assistant of my new colleagues; also appointed as my personal assistant. I have decided to work together with her as much as possible instead of neo-colonizing her. Graduated in Social Work. Smiles sweet and answers me with “o”, similar to how people in Hengelo in the East of Holland would say it. Will translate my questionnaire in Tamil.

-        Nagarajan: secretary of the office; laughs a lot (with that high-pitched kind of laugh). Also laughs when I do not try to be funny. Actually doesn't do much else than being on the phone and laughing. Great colleague!

The research has almost immediately taken off and I am already more or less occupied till the end of my internship. If no cancellations will occur I will, among other things, visit the local department of the ILO and make field trips to other states in South-India (Kerala, Andhra Pradesh) to conduct questionnaires among return migrants and furthermore carry out more in-depth interviews with them.

Besides the research I have attended a wedding of one of the relatives of Gopal's wife (already on day 1! Lots of music, food and pretty cloths), went to Marina beach and visited Gopal at home, where his wife made a meal for me and where I was introduced into the world of Hinduism.

If there is an emergency and people need me immediately: my Indian number is +91 956 607 41 82.

Poyittu Varukiren!