In het land van de Tamils; In the land of the Tamils

Wanneer ik de Arrivals uitgang van Anna International Airport verlaat zoek ik schichtig naar een kleine Indiër van rond de 50 met donkergrijs haar. Achter dranghekken staan de gebruikelijke mensen met bordjes te wachten op hun gast, maar mijn gastheer geen bordje hebben; hij weet wie hij zal ontvangen. We herkennen elkaar vrijwel tegelijkertijd. Hij seint dat ik de gehele rij met bordjeshouders voorbij moet lopen, zodat we elkaar daarachter de hand kunnen schudden. Hartelijker dan ik verwacht begroet hij mij, om vervolgens mijn rechterhand te pakken en mij naar de autorickshaws te begeleiden. Na een korte onderhandeling met de chauffeur tillen we mijn koffer en onszelf het voertuig in en begeven we ons in het hilarische verkeer; wederom spreidt zich een nieuwe wereld voor mij uit. Ik ben in Chennai, Tamil Nadu; India.

Jaja, een mooi stukje proza! Maar wat kwam ik hier nu eigenlijk doen? Net als tijdens mijn periode in Ghana zal ik proberen onderzoek te doen, ditmaal naar teruggekeerde migranten (vanaf nu: return migrants) die in de bouwsector in de Golf-regio, Maleisië en Singapore hebben gewerkt. Deze laatste 2 landen zijn er deze week bijgekomen, toen me duidelijk werd gemaakt dat de meeste return migrants in de staat Tamil Nadu daar hebben gewerkt en dus niet in de Golf. De return migrants hebben vaak in abominabele leef- en arbeidsomstandigheden verkeerd en dit heeft in veel gevallen zijn weerslag op de terugkeer in de Indische maatschappij. De focus van mijn onderzoek ligt op de reïntegratie van deze return migrants in de Indische maatschappij en de rol die vakbonden en andere organisaties kunnen spelen in het behartigen van hun belangen. Echter, het is nog niet zeker of deze migranten daadwerkelijk proberen te reïntegreren of dat ze een volgende emigratiepoging zullen (proberen te) ondernemen. Ik doe dit alles in opdracht van en samenwerking met de Building- and Woodworkers International (BWI), een zogenaamde Global Union Federation (mondiale vakbeweging) voor mensen in de bouw, bosbouw en aanverwante beroepsgroepen.

Met wie ben ik hier dan?

Medepassagiers:

-        Gopal Reddy: De Indier die het namens de BWI allemaal mogelijk maakt voor mij. Toen ik hem in Lille ontmoette kwam hij wat stug over, maar dit moet schijn geweest zijn. Wil alles voor me regelen en doet dat dan ook. Lijdt onder een ernstige smoghoest. Topgastheer.

-        Kohila Senbagam: assistente van mijn nieuwe collega's; tevens benoemd tot mijn persoonlijke assistente. Heb besloten om zoveel mogelijk samen te werken in plaats van haar te neo-kolonialiseren. Afgestudeerd in de richting Social Work. Lacht lief en antwoordt met een Hengeloos' “oo” als ik wat zeg. Gaat mijn schriftelijke enquêtes in Tamil vertalen.

-        Nagarajan: secretratis van het kantoor; klein, mollig en zeer goedlachs (met zo'n hoge lach). Lacht ook als ik helemaal niet grappig probeer te zijn. Doet eigenlijk niet veel anders dan telefoneren en lachen. Prettige collega!

Het onderzoek is vrijwel direct van start gegaan en ik zit aardig volgeboekt tot aan het einde van mijn stageperiode. Als het allemaal doorgaat (dat blijft toch altijd een beetje afwachten) zal ik onder andere een bezoek brengen aan de lokale afdeling van de International Labour Organization (ILO, organisatie van de VN) en tripjes maken naar andere staten in Zuid-India (Kerala, Andhra Pradesh) om daar enquêtes onder return migrants af te nemen en daarnaast diepgaander interviews met hen te houden.

Verder heb ik op avond 1 direct een bruiloft bezocht van kennissen van Gopal (veel muziek, eten en mooie kleding), ben ik zondag naar Marina Beach geweest en was ik gisteren op bezoek bij Gopal thuis, alwaar ik nader kennis heb gemaakt met het Hindoeïsme en zijn goden. Vandaag ben ik van guesthouse veranderd en nu zit ik dichter bij het centrum en tevens op 2 minuten loopafstand van ons kantoor. Voor de mensen die mij dringend nodig hebben: mijn Indische nummer is +91 956 607 41 82.

Poyittu Varukiren!

 

When I leave the Arrivals exit of Anna International Airport I keep my eyes open for a little Indian man, about 50 years old, with dark-grey hair and a stern face. Behind fences the usual people with nameplates are waiting for their guests, but my host won't have a plate; he knows who he'll receive. We recognize each other almost immediately. He gestures that I have to surpass the whole line of people with nameplates, so we can greet each other behind it. He welcomes me heartily, after which he takes my right hand to guide me to the auto rickshaws. After a short negotiation with the driver we lift my suitcase and ourselves into the vehicle and enter the hilarious traffic. Once more a new world opens up in front of me. I am in Chennai, Tamil Nadu; India.

A nice little piece of prose! But for what reason did I came here? Just like during my period in Ghana in 2008, I will try to do research, this time to return migrants who have been working in construction in the Gulf Region, Malaysia and Singapore. These last two countries were added this week, when it became clear to me that most return migrants in the state of Tamil Nadu have been working there instead of in the Gulf. The return migrants often have find themselves in abominable living- and working conditions and this will in many cases have its impact on the repatriation into Indian society. The focus of my research will be on the reintegration of these return migrants and the role trade unions and other civil society groups can play in addressing their needs. However, it is not sure whether the migrants actually try to reintegrate or whether they try to undertake a new emigration mission. This will all be conducted on behalf of and in cooperation with the Building- and Woodworkers International (BWI), a Global Union Federation (GUF) for workers in construction, forestry and related professions.

With whom am I here then?

Fellow passengers::

-        Gopal Reddy: The Indian BWI-affiliate in Chennai who makes it all possible for me here in this city. Wants to arrange everything for me and acts accordingly. Suffers from a severe smog-cough. Fantastic host.

-        Kobila Senbagam: assistant of my new colleagues; also appointed as my personal assistant. I have decided to work together with her as much as possible instead of neo-colonizing her. Graduated in Social Work. Smiles sweet and answers me with “o”, similar to how people in Hengelo in the East of Holland would say it. Will translate my questionnaire in Tamil.

-        Nagarajan: secretary of the office; laughs a lot (with that high-pitched kind of laugh). Also laughs when I do not try to be funny. Actually doesn't do much else than being on the phone and laughing. Great colleague!

The research has almost immediately taken off and I am already more or less occupied till the end of my internship. If no cancellations will occur I will, among other things, visit the local department of the ILO and make field trips to other states in South-India (Kerala, Andhra Pradesh) to conduct questionnaires among return migrants and furthermore carry out more in-depth interviews with them.

Besides the research I have attended a wedding of one of the relatives of Gopal's wife (already on day 1! Lots of music, food and pretty cloths), went to Marina beach and visited Gopal at home, where his wife made a meal for me and where I was introduced into the world of Hinduism.

If there is an emergency and people need me immediately: my Indian number is +91 956 607 41 82.

Poyittu Varukiren!