Transgenderisten en Swastika's

Terwijl de dagen warmer worden en de nachten zwoeler, een nieuw verhaal vanuit het subcontinent met 1,2 miljoen koeien en 1,2 miljard mensen: India.

Bedankt voor alle mailtjes en reacties! Dat geeft de burger moet, voor…

Het onderzoek! Het lijkt goed te gaan. Hoewel het belangrijkste gedeelte nog moet komen (de ontmoetingen met de return migrants) heb ik een goed gevoel over de vooruitgang die ik boek en is de belangrijkste component voor het uitvoeren van mijn onderzoek zo goed als af: de questionnaire (cq vragenlijst voor de return migrants). Professor Bernard d’Sami, expert op het gebied van Indiase migratie, zal nog suggesties voor verbeteringen doen en aanstaande zondag zal ik hem voor het eerst uittesten tijdens de Pilot-study in Kalpakkam: het proefonderzoek. Daarna kan het echte werk van start gaan gedurende verschillende fieldtrips in 3 staten in Zuid-India. Genoeg saai  gezwaffel over mijn onderzoek (maar toch belangrijk om te vermelden aangezien dit de reden is waarom ik hier ben): over naar weekendtrips, mijn sociale leven en interessante fenomenen.

Om met dat laatste te beginnen: tot 2 keer toe nu zijn Kohila (zie vorige bericht) en ik op kantoor bezocht door 1 of meerdere transgenderisten (in de meeste gevallen mensen die door het leven gaan als iemand van het andere geslacht. Transsexuelen vallen binnen de groep van transgenderisten, maar in India zullen de meeste transgenderisten zich alleen kleden en gedragen als iemand van het andere geslacht en niet medische maatregelen ondernemen). In eigen land zou ik hier niet per se raar van staan te kijken, maar in India had ik het niet verwacht, zeker niet in de conservatieve staat Tamil Nadu. In feite worden ze ook in de meeste gevallen door hun familie verworpen, maar de maatschappij als geheel heeft ze als aparte groep min of meer geaccepteerd. Dit is des te vreemder wanneer je bedenkt dat ze het grootste gedeelte van de tijd actief zijn in de sex-industrie, maar daarnaast al bedelend hun brood verdienen. Dit bedelen gebeurt niet op een vrijblijvende manier: waar een ‘normale’ bedelaar het over het algemeen accepteert wanneer deze niets wordt gegeven, zullen de Indische transgenderisten in de regel aggressief worden en stennis schoppen, aldus Kohila. Nog opmerkelijker wordt het als je hun positie vergelijkt met die van homo’s en lesbiennes: tegenover die laatste groepen bestaat in Tamil Nadu volgens Kohila (zelf ook geschokt wanneer ik haar vertel over ons homo-huwelijk) een zero-tolerance cultuur.

Ook interessant is de voor ons dubieuze omgang met het nazisme en zijn symbolen. Zo loop ik overal waar ik reis hakenkruizen tegen het lijf. Deze hebben hier vanzelfsprekend een geheel andere betekenis en zijn het Hindu-symbool voor welvaart en geluk. Tegelijkertijd heeft het symbool dat wij kennen als de Jodenster hier de betekenis van de vereninging van het mannelijke en het vrouwelijke. Zo kon het dat ik in de gouden temple van Sripudam tegelijkertijd hakenkruizen op de pilaren zag en mozaieken van de israelische vlag op de geplaveide vloer. Maar daar blijft het niet bij. Het slot van mijn kamerdeur is geleverd door het bedrijf Hitlerstar en vandaag kwam ik tot 2 keer toe Mein Kampf tegen in boekenkraampjes in een bazaar. Overigens werd er in de bus van Tiruvannamalai naar Chennai net zo hard reclame gemaakt voor Stalinistische literatuur en zag ik zijn portret afgebeeld in het paleis van Mysore. De Indiers waren natuurlijk maar in beperkte mate betrokken bij deze geschiedkundige gruwelen en voor hen lijken ze dan ook veel minder controversieel te zijn.

Ik heb 2 weekendtripjes gemaakt! Een ervan was min of meer een tempeltour langs de steden Kanchipuram, Vellore, Sripudam en Tiruvannamalai; Hindoeisme heerst hier en dat is duidelijk te merken in het straatbeeld en de toeristische trekpleisters: overal vind je tempels en de ene is nog indrukwekkender dan de ander. Vooral de tempel van Sripudam is zeer vermeldenswaardig: Indiers zijn dol op goud, en aangezien deze tempel volledig van dit materiaal is gemaakt waren er velen die het op een rennen zetten toen de poorten voor bezoekers om 8 uur ‘s ochtends opengingen om zich te vergapen aan het goud.

Het andere weekendtripje was afgelopen weekend naar Mysore, met mijn medepassagier:

Stephen Wils, Duitser, studiegenoot, doet research naar fabrieksarbeiders in de textielindustrie in Tiruppur, Tamil Nadu. Erg relaxed en dankbaar voor dit voor hem welkome uitstapje. Wist na 2 weken India niet wat een Rikshaw was. Makkelijke reisgenoot!

Na een koude nacht in de Keravi express ontmoet ik Stephen op het treinstation van Mysore. In en rond deze stad van ongeveer 800.000 inwoners hebben we het prachtige Maharaja’s paleis bezocht, een bezoek gebracht aan een verlichte fonteinentuin die vaak als achtergrond wordt gebruikt voor Bollywoodfilms en onze voeten verbrand in het afgelegen tempelcomplex van Somnathpur.

Tenslotte heeft mijn sociale leven hier zich onverwacht ook als een razende ontwikkelt, met name door mijn verhuizing naar de Zama Lodge (zamalodge.com) op 5 minuten loopafstand van kantoor. Welke bonte verzameling van individuen heb ik hier (o.a.) ontmoet?

Medepassagiers:

Niall, 29 jaar, Ier. Na zonder zijn diploma van school af te zijn gegaan verschillende shitty jobs all around the world gedaan, waaronder fietstaxi in Amsterdam. Zit voor het eerst sinds 12 jaar weer in de schoolbanken voor een filmopleiding hier in Chennai.

Ashkan, Iranier, 23. Musicus, meester in het bespelen van de seh-tar. Is alleen in Chennai om zijn diploma op te halen (dat kan in een superbureaucratie als India lang duren). Gangmaker in deze Lodge.

Neshie en Abhishan, Nepali’s, maar vrijwel hele leven woonachtig geweest in Singapore. Doodsbang voor de transgenderisten. Zonen van zogenaamde Gurkha’s: extreem harde, strikte, moedige, professionele beveilingsbeambten van bijvoorbeeld VIP’s, belangrijke gebouwen of evenementen. De striktheid van hun vaders heeft bij deze gasten alleen maar geleid to rebellie.

Een gezellige boel dus, waar ik me de komende maanden wel zal vermaken. Poyittu Varukiren!

Transgenders and Swastika’s

While the days become warmer and the nights more sweltering, a new story from the subcontinent with 1.2 million cows and 1.2 billion people: India.

Thanks for all the messages and responses. That’s inspiring for…

The research! It seems to turn out well. Although the main parts are yet to come (the meetings with the return migrants) I have a good feeling about the progress I make and the most important component for the execution of my research is almost finished: the questionnaire. Professor Bernard d’Sami, expert on Indian overseas migration, will provide suggestions for improvements and this Sunday I will pretest it during the Pilot-study in Kalpakkam. After that the real work can begin during several fieldtrips in 3 states in South-India. Alright, enough gibberish about my research (but worth to mention of course since it’s the main reason why I came here): let’s talk about weekend-trips, my social life and interesting phenomena.

To begin with the last one: twice now me and Kohila have been visited in our office by 1 or more transgenders. In my own country I wouldn’t find this that remarkable, but in India I didn’t really expect it, especially not in the conservative state of Tamil Nadu. In fact they are in most cases rejected by their families, but society as a whole has more or less accepted them as a group. This is even weirder when you imagine that most of the time they are active in the sex-industry, but moreover they deserve their money with begging. This is not begging in a soft way: where a “normal” beggar generally will accept that someone is not willing to give anything, the Indian transgenders will often get aggressive and rebel, as Kohila told me. To me it gets even more strange when one compares the positions of transgenders to that of gays and lesbians: for these two groups, according to Kohila (herself also shocked when I tell her about Dutch gay-marriages), exists a culture of zero-tolerance.

Also interesting is the for us dubious handling of Nazism and its symbols. For example, everywhere I walk I run into swastika’s. Of course they have a totally different meaning here, being the Hindu-symbol for wealth and good fortune. At the same time the symbol we know of  as the Jewish star of David the meaning of the union of male and female. In the golden temple of Sripudam this leads to the combination of swastika’s on the pillars and mosaics of the Israelian flag on the floor. But that’s not all. The locker of my room is provided by a company called Hitler-star and today I ran into Mein Kampf twice in little bookstands in one of Chennai’s bazaars. Apart from that, in the bus from Tiruvannamalai to Chennai someone got into the bus to advertise for Stalinist literature and his portrait can be found in Maharajah’s palace in Mysore. The Indians were of course only meagerly involved in both historical atrocities and for them they seem accordingly much less controversial.

I made 2 weekendtrips! One of them was more or less a temple tour through the cities of Kanchipuram, Vellore, Sripudam and Tiruvannamalai; Hindoeism reigns here and that’s very noticeable in the outside sceneries and the tourist attractions: you’ll find temples everywhere and they are all very impressive to see. Especially the temple of Sripudam is worth mentioning: Indians love gold, and since this temple is entirely made of this material many of them took a run when the gates for visitors opened at 8 o’clock in the morning to dive themselves into the golden beauty.

I made the other trip last weekend to the city of Mysore, with my fellow passenger:

Stephen Wils, German, fellow IDS-student, carries out research to factory workers in the garment industry in Tiruppur, Tamil Nadu. Very relaxed and very grateful to make this well-deserved trip. Didn’t know what a Rickshaw was after 2 weeks India. Easy-going travel mate!

After a cold night in the Keravi Express I meet Stephen on the train station of Mysore. In and around this city with about 800.000 inhabitants we visited the beautiful Maharaja’s Palace, went to an illuminated fountain garden which is often used as background scenery of Bollywood movies and burnt our feet in the remote temple complex of Somnathpur.

Finally, also my social life unexpectedly has developed in an extraordinary pace, mainly due to my moving into the Zama Lodge (zamalodge.com) which is only 5 minutes walking from my office. Which diverse collection of individuals did I (among others) encounter here?

Fellow Passengers:

Niall, 29 years old, Irish. Did several shitty jobs all around the world after leaving secondary school without a diploma, among others riding a cycle taxi in Amsterdam. For the first time in 12 years back in the school benches for a film-studies here in Chennai.

Ashkan, Iranian, 23. Musician, master of the seh-tar. Came only to Chennai to collect his certificate (which can take a loooong time in superbureaucratic India). Atmosphere creator in this Lodge.

Neshie and Abhishan, Nepali’s, but lived almost all their lives in Singapore. Terrified of transgenders. Sons of so-called Gurkha’s: extremely tough, strict, brave, professional guard forces of e.g. VIP’s, key installations or important events. The strictness of their fathers only created rebellion with these lads.

Thus, many cool companions with whom I definitely will enjoy myself the next couple of months. Poyittu Varukiren!