De harde werkelijkheid, onderzoekservaringen en trippen in het weekeinde

Hanneke, Ali, Marilyn, ma en pa: bedankt voor de verjaardagskaart, ze hebben de Zama Lodge bereikt! Deze 3e blog is veel te laat; de afgelopen anderhalve maand waren vrij intens en hielden mij af van de veeleisende taak van het schrijven van een blog in 2 talen. Maar nu dan toch, vanuit de Chennai-Thiruvananthapuram Express richting Varkala, terwijl een dikke Indische jongen toekijkt, blog numero 3!

Vandaag vond ik een lijk op straat. Hij lag in een onlogische pose op de stoep op één van de drukste punten van Chennai, tegenover het centraal station. Een man van nog geen 40; de mond een beetje open, vliegen op zijn gezicht, de ogen leeg. De vliegen leken aan te geven dat hij daar al een tijdje levenloos lag; honderden Chennaiker moeten hem al zijn gepasseerd. Ik heb zijn hartslag nog gecheckt, maar het leek bij voorbaat zinloos. Aangezien het politiebureau nog geen 100 meter verderop is gesitueerd (het ziekenhuis ook trouwens), heb ik er maar wat agenten bij gehaald. Deze zouden er uiteindelijk zorg voor dragen dat de overledene weg werd gevoerd. Een fatale zonnesteek, een overdosis drugs, een overdosis alcohol, een overdosis uitlaatgassen of wellicht een combinatie van die 4: waarschijnlijk zal niemand het ooit weten en niemand zal het kunnen schelen. Een onbeduidend leven, een geruisloos heengaan; de harde werkelijkheid.

Het echte veldwerk voor mijn onderzoek ging half maart eindelijk van start! Ik heb daarvoor 2 tripjes gemaakt: 1 naar de hoofdstad van Kerala, Thiruvananthapuram, en 1 naar het zuiden van Tamil Nadu, rond Thirupattur en Pudakottai. De eerste trip was vrij rampzalig, de tweede behoorlijk succesvol. Wat ging er mis op trip 1?

Ten eerste kwamen er nauwelijks return migrants opdagen. Ik wilde mijn questionnaires met zoveel mogelijk van hen afnemen, maar in 3 pogingen kwamen er niet meer dan 3 opdagen. Op dag 4 werd ik dan eindelijk in contact gebracht met een grote groep, maar ook deze ontmoeting liep uit op een fiasco; de migrants bleken niet in staat om de questionnaires zelf op bevredigende wijze in te vullen; ze overlegden met elkaar, sloegen vragen over, vulden vragen in die ze juist niet moesten beantwoorden , gaven dubbele antwoorden, etc. Daar bovenop bleek na analyse dat meer dan de helft helemaal niet binnen mijn research scope paste. Dat wil zeggen: ik heb laaggeschoolde return migrants nodig die in de bouwsector hebben gewerkt in de Golf, Singapore en Maleisie en niet langer dan 5 jaar terug zijn in India. Maar bij de genoemde sessie waren mensen aanwezig die nooit in de construction sector hadden gewerkt of al meer dan 10 jaar terug waren in India. Een man was teruggekomen in mijn geboortejaar.

Geleerd hebbende van deze ervaring deed ik er alles aan om dit soort toestanden te voorkomen tijdens mijn trip in het zuiden van Tamil Nadu. Echter, voor de opkomst van de return migrants ben ik grotendeels afhankelijk van de vakbonden die de sessies voor mij regelen. En ook in Thirupattur kwam er in eerste instantie welgeteld 1 persoon opdagen, voornamelijk omdat er in die dagen net een koe-vang festival plaatsvond waar de wijde omgeving van Thirupattur aantrok. Dit was en is echter misschien ook de redding van mijn onderzoek. Ik besloot om deze migrant 1 op 1 te interviewen, starring Kohila als interviewer/vertaler/interpretator. Na dit interview realiseerde ik dat dit de enige manier is om betrouwbare data van de migranten te verkrijgen. Bovenop deze eureka-ervaring boden de lokale vakbondslieden aan om in de avond en vroege ochtend de return migrants thuis op te zoeken en daar de questionnaires af te nemen. Met zijn 3'en op de motor op return migrant-jacht brachten mij mijn mooiste onderzoeksmomenten en leverde nog betrouwbare data op ook.

Dit kunstje ga ik nu dus ook tijdens de andere veldtripjes uitvoeren en ik heb besloten om 1 maand extra te nemen om het allemaal gedaan te krijgen. Op deze manier zou ik er in moeten kunnen slagen om een succesvol onderzoek af te leveren en dat is uiteindelijk het belangrijkste doel van deze trip. Maar er blijft genoeg tijd voor vrije tijd en weekendtripjes en die heb ik dan ook weer voldoende gemaakt:

Bengaluru (13/3 – 14/3)

Medepassagier: Ashkan (zie blog 2) en kameraden.

Bengaluru is India's 5e stad en ongeveer net zo groot als Chennai. Het is de hoofdstad van de staat Karnataka en heeft een iets progressievere cultuur dan Chennai en de rest van Tamil Nadu. IT is ook hier big business en Bengaluru is dan ook 1 van de rijkere en meest moderne steden van India. Ik ben hier voornamelijk om Ashkan op te zoeken in een buitenwijk van Bengaluru, Boopsendra. in het appartement van 2 van zijn Iraanse vrienden: Sherock en Bitez. Het werd een waar Perzisch weekend met fantastisch Iraans eten bereid door Bitez en een geweldig muzikaal feestje op zaterdagavond met de Iraanse vriendengroep van Sherock en Bitez en vele Perzische instrumenten, aangevuld door gezelschap uit Nigeria, Uganda en India. Ashkan, Sherock en Bitez: bedankt!

Puducherry (02/4 – 04/4)

Medepassagier: Rudolfs, Let: probeert tegelijkertijd te studeren en te reizen en faalt daar natuurlijk vreselijk in. Ziet eruit als een woeste viking, maar is in werkelijkheid de goedheid zelve. Toen ik in Zama Lodge onaangekondigd op zijn deur klopte en zei: 'Rudy, we're going to Puducherry', zei hij: 'Ok', en pakte zijn spullen.

Puducherry is een voormalig Franse kolonie en dit is te merken ook. Blanken zijn hier niet schaars, en Fransen al helemaal niet. Behalve de Frans aandoende sfeer in sommige delen van het stadje en het goede eten is er niet veel te doen, maar 8 km verderop vind men Auroville: een verzameling van kleine internationale gemeenschappen die ten doel hebben menselijke eenheid te bevorderen en voorbij de culturele verschillen te leven. Daarnaast kunnen de bewoners hier mediteren in een soort van gigantische gouden golfbal, de Matramandir, om zijn of haar goddelijke zelf te vinden. Samen met 4 Duitse meisjes bezoeken we het bezoekerscentrum en Rudolfs overweegt zich aan te melden, maar voor deze 'down to earth' Nederlander is het allemaal wat te spiritueel en hippie-achtig.

Rameswaran (09/4 – 12/4)

Medepassagier: Mathieu, Fransman, Couchsurfer, werkt als koper voor een Frans bedrijf genaamd Coverteam in Chennai. Ondernemend en eigenzinnig. Heeft een hekel aan ex-pats, reizigers die pretenderen in een land te zijn geweest als ze daar alleen op het strand hebben gelegen en 80 % van de Tamils.

Rameswaran ligt op een eiland in het uiterste zuid-oosten van India en wordt met het vaste land verbonden met een gigantische trein- en autobrug. Deze bruggen zijn waarschijnlijk voornamelijk aangelegd om Hindu's gemakkelijk toegang te geven tot deze superheilige plek en de fameuze Ramanatha Swamy tempel te kunnen bezoeken. Daarmee is Rameswaran een waar bedevaartsoord. Ook Mathieu en ik bezoeken de tempel, met o.a. in het midden een gigantisch standbeeld van een koe en heilig water uit de Ganges dat over de hoofden van de bedevaartsgangers wordt gegooid. Wij hebben echter wel genoeg tempels gezien sinds ons verblijf in Zuid-India en begeven ons in de middag per bus naar Dhanuskodi, het einde van de bewoonde Indische wereld en 4 km van de meest zuid-oostelijke punt van India. Na een fikse strandwandeling die achteraf ten minste 8 km blijkt te zijn (en die we misschien toch beter per jeep hadden kunnen afleggen) bereiken we de punt en nemen we een welverdiende duik in de Baai van Bengalen, die hier niet lijkt te snappen welke kant op te moeten stromen. Hier heerst een eind-van-de-wereld-gevoel, hoewel we in werkelijkheid toch slechts 33 km van Sri Lanka zijn verwijderd.

Inmiddels ben ik in Varkala gearriveerd en dankzij de Nederlandse reisleider Micha Roos die ik in Mammalapuram heb ontmoet ben ik hier gesettled op een fantastische plek. Voor mensen die er over denken georganiseerd door India te reizen, zoek niet langer: www.indianrosetours.com. Deze man weet alles van India en zal je trip gegarandeerd tot een succes maken.

Groeten!

Auke


Rough reality, research experiences and tripping in the weekends

This 3rd blog is way too late; the past 1 ½ month have been quite intense and have hold me back from the demanding task of writing a blog in 2 languages. But now, from the Chennai-Thiruvananthapuram Express, while a fat Indian fellow is watching me writing, blog numero 3!

Today I found a corpse on the street. He was lying in an unlogical pose on the pavement at one of the busiest spots of Chennai, opposite the central railway station. A man not yet in his fourties; the mouth a little opened, flies on his face, the eyes empty. The flies seemed to indicate that he had been lying there for quite a while; hundreds of Chennaiker must have passed him already. I checked his heartbeat, but it seemed senseless in advance. Since the police office is only 100 meters away from that place (as well as the hospital by the way), I warned some officers. Eventually they were going to make sure that the body would be dragged away. A fatal sunstroke, an overdose of drugs, an overdose of alcohol, an overdose of exhaust fumes, or perhaps a combination of these 4: probably nobody will ever know and nobody will care. An insignificant life, a surreptitious depart: the rough reality.

Half March the real fieldwork finally started! I have made 2 fieldtrips: 1 to the capital of Kerala, Thiruvananthapuram, and 1 to the South of Tamil Nadu, around Thirupattur and Pudakottai. The first trip was quite disastrous, the second pretty successful. What went wrong on trip 1?

First of all, hardly any return migrant showed up. I wanted to conduct my questionnaires with as many of them as possible, but in 3 attempts not more than 3 migrants showed their face. On the 4th day then I was finally brought together with a big group of around 30 people, but also this meeting turned out to be a fiasco; the migrants were not capable of filling in the questionnaire themselves. They discussed the answers among each others, skipped questions, answered questions they were not supposed to answer, gave double answers, etc. On top of that, after analysis of the data, it turned out that more than half of the people that showed up did not fit into my research scope; some of them never worked in the construction sector while abroad, or they had already been back in India for more than 5 years. One of the respondents had come back to India in the year I was born.

Having learned from this experience, I made sure that for my next trip these kind of situations would not happen again. However, if people do not show up, they do not show up, and also in Thirupattur initially this was the case; this time mainly because the whole of Thirupattur and its surroundings were pulled to a crazy cow-catching festival that took place precisely on my fieldwork days. So also in Thirupattur initially exactly 1 person showed up. But perhaps this was and is the rescue of my research. I decided to interview this migrant face-to-face, starring Kohila as interviewer/translator/interpreter. After the interview I realised this is the only way to get reliable data from the migrants. On top of this eureka-experience the local union affiliates offered me to go into the villages in the evening and early morning to visit the return migrants in their homes and conduct the questionnaires there. With 3 of us on a moto on a hunt to return migrants has brought me my most beautiful research moments so far and provided me with the reliable data I needed.

So I'll perform this trick during the rest of the fieldtrips and I have decided to take 1 month extra to get it all done. In this way I must be able to deliver a successful research and eventually that is the main purpose of this trip. However, there remains enough time for leisure time and weekendtrips:

Bengaluru (13/3 – 14/3)

Fellow passenger Ashkan (zie blog 2) and comrades.

Bengaluru is India's 5th city and about as big as Chennai. It is the capital of Karnataka and is a little bit more progressive than Chennai and the rest of Tamil Nadu. IT is big business here and this helps to make Bengaluru one of the richer and more modern cities of India. The main reason I'm here is to visit Ashkan in Boopsendra in the fringe of the city in the appartment of his 2 Iranian friends: Sherock and Bitez. It became a true Persian weekend with awesome Iranian food prepared by Bitez and a great music party on saturday night with the group of friends of Sherock and Bitez and many Persian instruments, mixed with cool company from Nigeria, Uganda and India. Ashkan, Sherock and Bitez: Thanks!

Puducherry (02/4 – 04/4)

Fellow passenger: Rudolfs, Latvian: tries to study and travel at the same time and fails miserably of course. Looks like a wild viking, but is in reality Goodness itself. When I knocked on his door in Zama Lodge unannounced and said: 'Rudy, we're going to Puducherry', he answered: 'Ok', and grabbed his bag.

Puducherry is a former French colony and this can be noticed quite easily. Whites are everywhere, and then especially the crazy Frenchies. Except of the French vibe in some parts of the city and the good food there's not a lot to do, but 8 kms northwards one can find Auroville: a collection of little international communities which are supposed to support human unity and go beyond all cultural differences. Next to that one can meditate here in some sort of gigantic golden gulf ball, the Matramandir, to find one's divine self. Together with 4 German girls we went to the visitor's center and Rudolfs considers to stay here for a week of 2, but for this down to earth Dutchman it is a little bit to spiritual and hippie-like.

Rameswaran (09/4 – 12/4)

Fellow passenger: Mathieu, crazy Frenchy, Couchsurfer, works as a buyer for a French company called Coverteam in Chennai. Enterprising and obstinate. Hates ex-pats, travelers who pretend to have been to a country while they have only lied on the beach and 80% of the Tamils AND French.

Rameswaran is situated on an isle in the utmost south-eastern part of India and is connected to India's interior by a gigantic train- and car bridge. These bridges are probably mainly constructed to facilitate the pilgrimage of Hindu's to this superholy place and their visit to the famous Ramanatha Swamy Temple. This makes Rameswaran a true pilgrim destination. Also Mathieu and I pay the temple a visit, with inside e.g. a massive statue of a cow and holy water from the Ganges that is poured over the heads of the pilgrims. However, we have seen enough temples since we've been in South-India and decide to take a bus to Dhanuskodi, the end of the inhabited Indian world and 4 km of the most south-eastern point of India. After a tough beach walk which turned out to be 8 kms (and which we might better have done by jeep in hindsight) we reach our destination and take a well-deserved dive into the Bay of Bengal, which doesn't seem to know in which direction to flow at this place. There's an end-of-the-world feel here, although Sri Lanka is only 33 km to the east.

In the meantime I have arrived in Varkala and thanks to the Dutch tour leader Micha Roos whom I met in Mammalapuram I am settled in an amazing place. For people who think about taking an organized trip to South-India, search no longer: www.indianrosetours.com. This man knows everything about India and it is a guarantee he'll make your trip a success.

Greetings!

Auke